Jeden z naszych najnowszych pisarzy, 16 – letnia Shamsa Kiwanuka pisze o tym, jak Drama GCSE nauczyła ją, że młodzi Czarni borykają się z problemami ze zdrowiem psychicznym i że można prosić o pomoc.

Mój tata był ostatnim krewnym, którego jeszcze nie błagałem, aby towarzyszył mi w teatrze, ale kiedy to zrobiłem, byłem zszokowany, gdy dowiedziałem się, że lubi Musicale. Mój ugandyjski, muzułmański tradycyjny ojciec uważa rozrywkę historycznie skierowaną do bogatych, białych rodzin za przyjemną. Mimo to, nadal nie chciał iść, mówiąc mi: „Shamsa, to nie jest nasza klasa”.

Dorastając, nigdy nie chodziliśmy do teatru i szczerze mówiąc, chyba nawet nie wiedziałem, że istnieje. Znaleźliśmy bardziej przystępne przyjemności, takie jak Park po drugiej stronie ulicy, pływanie w sobotnie popołudnie, Kino, imprezy rodzinne i okazjonalny dzień poza Londynem. Dopiero kiedy w 2018 roku wybrałam GCSE Drama, zaangażowałam się w teatr i ujrzałam West End.

Teatr jest cholernie drogi.

Nie rozumiem, dlaczego niektóre bilety kosztują setki funtów i są na koncert, którego możesz nawet nie cieszyć. Teatr przyjazny dla studentów jest tam, jest po prostu ukryty pod piętnem-i do pewnego stopnia prawdą-że teatr jest dla bogatych, białych rodzin. Aby odnieść sukces w sztuce twórczej, pomaga uporządkować Finanse. Szkoły teatralne, dodatkowe czesne i mieszkanie w Londynie będą prawdziwą walką, jeśli nie będzie potrzebnych funduszy.

Dużo gadam, więc Drama wydaje się najlepszą opcją maturalną. Jestem niezdecydowana i analityczna, więc zawsze lepiej radziłam sobie w tematach opartych na esejach. Nie ma zbyt wielu dyskusji w matematyce czy naukach ścisłych. O czym tu dyskutować? Jakiś stary (prawdopodobnie nieżyjący) facet znalazł formułę i po prostu musisz jej użyć. W Dramie rozwijamy historie ludzi, których prawdopodobnie nigdy nie spotkaliśmy i badamy pracę zespołów teatralnych, takich jak Frantic Assembly. Spędziłem 9 rok badając fizyczność i ruch, aby pokazać relacje postaci lub wewnętrzne walki, rozwijając procedury z tempem, mimiką twarzy i poznając różnicę, jaką może zrobić kontakt wzrokowy. Dramat stawia przed tobą wyzwania jako jednostką, a zwłaszcza Twoją cierpliwość i kreatywność.

Teatr jednoczy wszystkich ludzi.

W miarę jak mój kurs Dramatyczny postępował, zaczęliśmy zdawać sobie sprawę, jak czasochłonne i psychicznie wyczerpujące jest to. Zostałem umieszczony w grupie czterech czarnych dziewcząt i zasugerowaliśmy rasizm. To bezpieczna opcja. Dorzuć kubek niewolnictwa, łyżkę zinstytucjonalizowanej dyskryminacji i odrobinę mikroagresji i bum, masz kawałek klasy 9 (A**). Chociaż trasa ta jest potężna, aktualna i niestety wciąż znacząca w naszym społeczeństwie 400 lat później (kaszel, kaszel), to w poprzednich latach była wielokrotnie wykonywana. To było łatwe A, ale chcieliśmy być wyzwani.

Ostatecznie trafiliśmy na zdrowie psychiczne mniejszości etnicznych. Idealny dla nas. Nie do końca omawiane, ale kwestia, do której mogliśmy się odnieść i opracować dwudziestominutowy artykuł, została zainspirowana naszymi własnymi doświadczeniami. Zdrowie psychiczne stało się wreszcie szeroko rozpowszechnioną, otwartą rozmową z większym dostępem do wsparcia i porad dla młodych ludzi. Mimo to, nie tak wielu czarnych lub azjatyckich nastolatków mówi i po zrobieniu pewnych badań za pośrednictwem tej dyskusji panelowej I artykułu Guardiana, rozumiem, dlaczego.

„Silni, czarni mężczyźni nie cierpią. Jak agresywne, głośne czarne kobiety mogą zmagać się z problemami psychicznymi? Poradzą sobie. Są twardzi.”

Nasza grupa krążyła wokół pomysłów na to, dlaczego dorastanie w tradycyjnym domu oznaczało, że to tabu mówić, że czujesz się trochę przygnębiony. Nie wolno używać tego terminu luźno, ale nawet samo wspominanie, że może trochę się zmagasz, nie jest szczególnie zachęcane.

Po szeroko zakrojonych badaniach odkryliśmy, że czarni mężczyźni i kobiety rzadziej szukają porady. Czarni ludzie są o 20% bardziej narażeni na depresję niż ogólna populacja z powodu czynników społeczno-ekonomicznych i rasizmu. Afroamerykanie są najbardziej religijną demografią w Stanach Zjednoczonych według niedawnego sondażu Gallupa. Niektórzy mówili: „wszystko, co musimy zrobić, to modlić się o to. Daj to Bogu. On to załatwi.”Nasi rodzice zwróciliby się do religii, gdyby ich dziecko wyraziło zmagania umysłowe. W porządku. Jako wierzący w Boga, dlaczego nie miałbym zwrócić się do mojego Stwórcy o przewodnictwo?

Presja, aby zapewnić sobie miejsce na najlepszej uczelni, w kraju, który unika drugiego spojrzenia na twoje podanie, ponieważ twoje nazwisko jest zbyt trudne do wymówienia, jest bardzo duża. Oczekiwania stawiane nam, aby zostać lekarzem, inżynierem lub prawnikiem mogą się dusić. Wiemy, że jesteśmy kochani przez naszych rodziców; chcą, żebyśmy dobrze sobie radzili i dali nam wszystkie możliwości, których nie otrzymali. Byli otoczeni postawą typu „życie jest trudne, trzeba się z tym pogodzić”. Nie usprawiedliwia to jednak braku świadomości o zdrowiu psychicznym mniejszości etnicznych.

Nie myślałem o tym, jak otwarci i bezbronni musimy wykonywać nasz utwór. Po rozmowie z przyjaciółmi, którzy mogli się odnosić i czytaniu blogów ludzi, którzy zbyt bali się być postrzegani jako słabi, poczułem wiarę w konieczność i znaczenie naszego artykułu. Teatr Brechtian ma na celu wychowanie publiczności; Bertolt był przeciwny emocjonalnemu zaangażowaniu widzów w spektakl, ponieważ uważał, że zabrania to osądzania. Przełamanie czwartej ściany, plakaty ze statystykami i komedią to wszystkie aspekty Brechta, aby uświadomić sprawę. Występ w tym stylu był boleśnie wymagający, zabawny i angażujący, jednocześnie przekazując nasz przekaz z pilnością zmian. Teatr może to zrobić, Twierdzenie Pitagorasa nie.

Teatr to edukacja.

Nasze dzieło mogło być innymi formami sztuki. Słowo mówione ma moc kruszenia twoich wcześniejszych przekonań. Piosenki są niezapomniane i wygodne ucieczki. Ale utwory mogą być krótkie i odtwarzane w tle, aby wypełnić pokój i wyciszyć ciszę. Spektakl to nie tylko głos, jest wizualnie przekonujący dla każdego, kto zdecyduje się na udział. W jakiś sposób nie kończy się w teatrze, tak jak jest się zmuszonym do słuchania muzyki w kawiarniach lub na weselach.

Teatr wymaga czasu. Czas, aby połączyć się z nieznajomymi, którzy poświęcili swój czas, aby cię obserwować. Kiedy widzę przedstawienie, nie oczekuję, że cokolwiek poczuję. Aktorzy nie zawdzięczają mi emocji. Jeśli czuję się nieswojo, to z jakiegoś powodu i muszę się dowiedzieć dlaczego.

Teatr to zaangażowanie. Dając kilka godzin czasu na naukę i odkrywanie. Dramat maturalny uwolnił nasze historie. Historie, o których nie wiedzieliśmy, że są w nas.

Dodaj komentarz